شکل شرکت کاملاً از رنگ شخصی خارج است، که ترکیب دائمی سرمایه است. بقا و ایمنی سهامداران بر عملکرد عادی شرکت تأثیری ندارد. بنابراین، شرکت دارای مدت زمان طولانی و ثبات بالایی است. ماده 2 قانون شرکت چین مقرر می دارد: "شرکت مندرج در این قانون به شرکتی با مسئولیت محدود یا شرکت سهامی محدود اشاره دارد که در قلمرو چین مطابق با این قانون تأسیس شده است. یعنی قانون شرکت چین فقط دو نوع شرکت را مقرر می کند: شرکت های با مسئولیت محدود و شرکت های سهامی محدود. در مورد درک ما از این مقررات قانونی کشور، دو دیدگاه کاملاً متضاد وجود دارد. یک دیدگاه بر این است که قانون شرکت چین اشکال دیگری از شرکت ها مانند شرکت های با مسئولیت نامحدود و شرکت های سرمایه گذاری مشترک را به رسمیت نمی شناسد و نمی توان اشکال دیگری از شرکت ها را ایجاد کرد. دیدگاه دیگر این است که اعمال قوانین غیر از قانون شرکت برای ایجاد اشکال دیگر شرکت را ممنوع نمی کند.

• به طور معمول ما T/T و Western Union را می پذیریم.
• به طور معمول ما T/T و Western Union را می پذیریم.

بزرگترین چالش او. او معتقد بود که شرکت پدرش از نظر قانونی متعلق به اوست زیرا او نوار کهکشانی را اختراع کرده بود و پیشنهاد داده بود که پدرش کارخانه شیکاگو را تأسیس کند. تحت نظر همسر دوم فرانک مارس، استر، و دخترش پاتریشیا، شرکت فاقد نوآوری بود. پس از مرگ او، نیمی از سهام به فارستر منتقل شد و در نتیجه ارث، او با پسر نامشروعش، ویلیام کروپنباچر، برای کنترل شرکت مبارزه کرد. فارست مارس کارخانه را مدرن کرد و آبنبات ماشینی را در سال 1953 معرفی کرد. تا سال 1959، با معرفی فارستر مارس، مارس به بزرگترین تولید کننده آبنبات های روکش دار در جهان تبدیل شد. با این حال، فارستر همچنان خواهان کنترل کامل شرکت است.

از آنجایی که شکلات‌های مارس بسیار محبوب شده‌اند، فارستر مارس توجه خود را به چیز دیگری معطوف کرد. در سال 1934، او شرکت چپل بروس، یک کارخانه غذای سگ بریتانیایی که گوشت رنده شده کنسرو شده تولید می‌کرد، را خریداری کرد. غذا برای سگ‌ها و گربه‌ها از مد افتاده بود و آن‌ها معمولاً فقط از باقیمانده غذای انسان‌ها می‌خوردند. فارستر مارس یک فرصت دید. او غذای کنسرو شده را از چاپی فروخت، با این ایده که مغذی است. بدون رقیب، او به سرعت به رهبر بازار تبدیل شد.

تا سال 1939، شرکت مارس لیمیتد سومین تولیدکننده بزرگ شیرینی در بریتانیا بود. فارستر همچنین یک کارخانه در بروکسل برای رسیدگی به فروش شکلات‌های مارس در سراسر اروپا راه‌اندازی کرد. اما با شروع جنگ جهانی دوم و آغاز مالیات دولت بریتانیا بر خارجی‌ها، او مجبور شد همه چیز را رها کند. اما سپس او ایده‌ای داشت و این ایده به M&Ms تبدیل شد و وقتی به ایالات متحده بازگشت، شروع به همکاری با هرشی کرد.

فارستر مارس، ویلیام موری، دستیار ارشد میلتون هرشی را متقاعد کرد تا یک شکلات نامحلول تولید کند. او خود در طول جنگ داخلی اسپانیا آن را دیده بود و کاملاً تحت تأثیر قرار گرفته بود. مارس 80 درصد از سرمایه‌گذاری را تأمین می‌کند، در حالی که موری 20 درصد باقی‌مانده و همچنین فناوری تولید شکلات را تأمین خواهد کرد. بروس، پسر موری، برای اجرای طرح سرمایه‌گذاری به مارس فرستاده شد. محصولی که در سال 1941 عرضه شد M&Ms بود و این نام مخفف مارس و موری است. با این حال، این مشارکت به زودی تغییر کرد، زمانی که بروس موری متوجه شد که فارستر مارس فردی دشوار برای همکاری است و اندکی پس از آن کل سهام خود را به فارستر فروخت. امروزه، هیچ اشاره‌ای به کمک هرشی در توسعه M&Ms در وب‌سایت‌های مارس یا M&Ms وجود ندارد.